Koty brytyjskie, wbrew nazwie, wcale nie pochodzą z Wielkiej Brytanii, ale z Egiptu. Spośród miast europejskich najpierw pojawiły się w Rzymie. Tam, ze względu na swoje niezwykłe umiejętności łowieckie, były wykorzystywane jako „strażnicy żywności”, czyli likwidowały szkodniki. Ponieważ koty te były bardzo użyteczne jak i bardzo lubiane przez Rzymian, towarzyszyły nawet legionom w marszu przez Europę. Na Wyspy Brytyjskie koty brytyjskie dostały się najprawdopodobniej około II w. n. e. Tam przez długi czas wciąż pełniły funkcję łowcy szkodników, ale z czasem stały się pupilami ludzi i zostały udomowione. W 1871 roku w Londynie została zorganizowana pierwsza wystawa, na której prezentowały się najpiękniejsze okazy kotów brytyjskich.
Podstawową barwą kotów brytyjskich jest niebieski. Dziś jednak można wyhodować koty tej rasy o stu pięćdziesięciu innych zabarwieniach. Możliwe jest zabarwienie jednokolorowe (niebieski, biały liliowy, kremowy, czekoladowy, rudy, czarny), dwubarwne, jak i trójbarwne (tylko samiczki). Sierść jest krótka (trzeba ją co najmniej raz w tygodniu dobrze wyszczotkować). Oczy mają bardzo duże, o różnym zabarwieniu: pomarańczowe, niebieskie, turkusowe, zielone lub złociste.
Mimo że koty brytyjskie są bardzo duże (jest to największa rasa krótkowłosa) i krępe (przez co sprawiają wrażenie groźnych), to usposobienie mają bardzo spokojne. Nie lubią zgiełku ani hałasu. Lubią leżeć w spokoju oraz przebywać z właścicielem, do którego dość mocno się przywiązują. Wbrew powiedzeniu, że koty chodzą własnymi ścieżkami, koty brytyjskie często podążają za swoimi właścicielami, prosząc o chwilę uwagi.